Asortyment produkcji

ścier

Wykaz właścicieli

Olbersdorfer Pappen und Kunstlederfabrik GmbH. ze Stójkowa 1903-1919

Raiersdorfer Holzstoffabrik Lorenz und Co. 1919- do ok 1930

Franz Weitz i Hans Fizis od ok. 1930-1932

Franz Weitz 1932-1945

Młynowska Fabryka Papieru 1945-1948

Opis

Ścieralnia została założona w 1903 r. przez spółkę Olbersdorfer Pappen und Kunstlederfabrik GmbH. ze Stójkowa. Zakład wyposażono w 2 warniki do parowania drewna oraz 1 ścierak pięcioprasowy, a wytwarzany tu biały i brązowy ścier przetwarzano na tekturę w głównym zakładzie w Stójkowie. W 1919 r. właścicielem ścieralni została nowa spółka Raiersdorfer Holzstoffabrik Lorenz und Co., którą kierował Adolf Bezdliczka. Zakład posiadał wówczas 2 ścieraki i 3 tekturówki, a wytwarzał dziennie ok. 5 ton ścieru  świerkowego. Wg informacji opublikowanych w książce adresowej z 1932 r. właścicielami ścieralni byli Franz Weitz i Hans Fizia (właściciel ścieralni w Wójtowicach), jednak zakładem zarządzał Wietz. Wspólnicy zatrudniali 8 pracowników. Ciąg produkcyjny zakładu składał się z dwóch ścieraków (3 i 4 prasowego), systemu oczyszczania ścieru oraz 3 odwadniarek i 3 tekturówek wykorzystywanych do odwadniania ścieru. Dziennie zakład wytwarzał 3 tony brązowego i 2,5 tony białego ścieru. W 1932 r. jedynym właścicielem ścieralni został Franz Weitz. W kolejnych latach ograniczono park maszynowy do jednego trzyprasowego ścieraka, w wyniku czego zakład dziennie wytwarzał do 1550 kg suchego ścieru. W drugiej połowie lat 30. całkowicie zatrzymywano produkcję na dłuższy okres. W kolejnej dekadzie ścieralnia prowadziła produkcję przy wykorzystaniu trzyprasowego ścieraka.

Po zakończeniu II wojny światowej ścieralnię przejęły władze polskie. Podporządkowano ją Młynowskiej Fabryce Papieru i nazwano „Rajsk I”. Podstawowy ciąg produkcji stanowiła piła tarczowa, ścierak z czterema prasami o napędzie hydraulicznym z kamieniem ściernym o średnicy 1,4 m i szerokości 0,55 m. Ponadto w zakładzie znajdował się sortownik do oczyszczania produktu i rafiner do domielania ścieru oraz odwadniarka. Produktem finalnym zakładu były uformowane przy pomocy odwadniarki mokre arkusze ścieru.

Ścieralnię uruchamiano okresowo od kwietnia do listopada, gdyż zimą zamarzała woda w kanale, uniemożliwiając prowadzenie produkcji. Załoga składała się z 5 pracowników którzy pracowali na 3 zmiany. Na dobę wytwarzano tu do 500 kg ścieru. W czerwcu 1950 r. dyrekcja GZP rozpoczęła starania o likwidację tego niewielkiego i nierentownego zakładu, który wówczas już był nieczynny.